Anadolu'da kadınların geleneksel kıyafetleri, sadece giyinmek için değil, yaşanılan bölgenin kültürünü ve geleneklerini yansıtan önemli unsurlar arasında yer alıyordu. Üçetek, entari, şalvar, kuşak, yelek, başlık ve cepken gibi parçalar farklı bölgelerde değişik biçimlerde kullanıldı. Bu kıyafetlerin bazılarının çeyizin parçası olduğu da biliniyor. Çeyiz, evde kullanılacak eşyaların yanı sıra el emeği işlemeler, kumaşlar ve geleneksel giysileri de içeriyordu.

Cepken, kadınların geleneksel kıyafetlerinde kullanılan kısa bir üst giysi olarak farklı kumaş ve işlemelere sahipti. Mor cepken ise Anadolu'nun tümünde aynı anlama gelmeyen, belirli yörelerde özel bir anlam taşıyan bir kıyafetti. Muğla, Antalya ve Toroslar'daki Yörük kültüründe 1800'lü yıllarda evlenirken çeyize konan mor cepken, kadının eşinden haksızlık veya şiddet görmesi durumunda giyilerek çevresine yardım çağrısı yapması için kullanılıyordu.

Mor cepken, çeyiz sandığının en altında tutulur ve normal şartlarda giyilmesi istenmezdi. Kadın şiddet gördüğünde bunu giyip insanların görebileceği bir yere çıkarak durumunu sessizce duyuruyordu. Bu durumda yöre halkı kadının eşine tepki gösteriyor, sosyal çevreden dışlıyordu. Alışverişin kesilmesi, sosyal ilişkilerin sona ermesi ve erkeğin toplumdan dışlanması gibi yaptırımlar uygulanıyordu.

Ancak bu uygulamanın tüm Yörük topluluklarında aynı şekilde uygulandığını kanıtlayan kapsamlı tarihî belgeler bulunmamaktadır. Günümüzde mor cepken, kadına yönelik şiddet konusunda kültürel bir sembol olarak da kullanılmaktadır. Muğla'da "Mor Cepken Oratoryosu" gibi çalışmalar, bu folklorik anlatının günümüzde kadınların sesini duyurmasına katkı sağlamaktadır.

Sonuç olarak, Anadolu'da cepken geleneksel kadın giyiminin önemli parçalarından biri olup, mor cepken bazı yöresel anlatılarda özel bir anlam kazanmıştır. Ancak bu anlatının tüm Türk toplumlarında kesin ve tek biçimli bir gelenek olarak kabul edilmesi tarihsel açıdan doğru değildir.