18. ve 19. yüzyılda Osmanlı topraklarına gelen Avrupalı seyyahlar ve ressamlar, günlük yaşamda halılar ve minderler üzerinde bacaklarını çaprazlayarak oturan insanları gözlemledi. Bu oturuş biçimi, birçok Avrupa dilinde "Türk gibi oturmak" anlamına gelen ifadelerle anıldı.

Bu oturuşun kökeni Osmanlı'dan çok daha eskiye, göçebe Türk topluluklarına dayanıyor. Keçe ve halı üzerinde, çadırda veya sofrada bağdaş kurmak o dönemlerde yaygın bir uygulamaydı. Sırtın dik tutulması saygıyı simgelerken, bacakların konumu hızlı kalkmaya uygun bir pozisyon sağlıyordu. Göçebe ve savaşa hazır yaşam tarzı bu alışkanlığı günlük hayatın bir parçası haline getirdi.

Bağdaş kurma alışkanlığı Türk dünyasının farklı bölgelerinde bugün de sürmekte. Bu oturuş, sadece rahatlık değil, aynı zamanda misafirperverlik ve eşitlik kültürünü yansıtıyor. Osmanlı minyatürleri ve seyahatname illüstrasyonlarında sıkça görülen bu duruş, hem sadelik hem de vakar taşıyor. Günümüzde yoga pozları arasında yer alan bazı oturuşlar, aslında bu geleneksel alışkanlığın devamı niteliğinde.